கோழையாய் நான்

உன் கண் பார்த்து 
நேரம் போக வேண்டும்.. 

நீ மழையில் நனைந்து மழையை ரசிக்கும் போது 
உன் அழகில் நனைந்து உனை நான் ரசிக்க வேண்டும்…. 

நீ ரசிக்கும் அனைத்தையும் நான் ரசிக்க வேண்டும்… 

நீ சாய என் தோள் கொடுக்க வேண்டும்… 
நான் சாய உன் தோள் வேண்டும்… 

பூக்களும் இலைகளும் உதிர்ந்து 
சாலையை மெத்தையாக்க 
காலார உன் கைகோர்த்து நடக்க வேண்டும்.. 

நண்பர்கள் நம்மை ஒன்றிணைத்து 
கேலி பேசும் போது புறத்தில் பொய் கோபம் காட்டி 
அகத்தில் ரசித்து மறைக்க தெரியாமல் 
நீ விடும் இதழோரப் புன்னகையை நான் ரசிக்க வேண்டும்… 

இப்படி என் விருப்பத்தை உன்னிடம் சொல்ல தெரியாத 
கோழையாய் நான்

மீ. ஜீவானந்தம்

அவள் நினைவுகள்

சில்லென்ற காற்றாய் அவள் நினைவுகள் 
சோவென்று பெய்யும் மழையாய் அவளது சிரிப்பு 
கண்ணாமூச்சியாடும் மின்னலாய் அவள்...

பாஸ்வேர்டு–புத்தகம்

            கோபிநாத் எழுதிய தெருவெல்லாம் தேவதைகள், ப்ளீஸ் இந்த புக்க வாங்கதீங்க, நீயும் நானும், நேர் நேர் தேமா என எல்லா புத்தங்களையும் படித்துள்ளேன். பொதுவாக கோபி அவர்களின் புத்தகத்தில் அன்றாட வாழ்க்கை, சமூக அவலங்கள், தனி மனித முன்னேற்றம் போன்றவை பற்றி எழுதப் பட்டு இருக்கும் என்பது என் கருத்து.

              கோபி அவருடைய தனிப்பட்ட அனுபவத்தோடு எழுதுவது படிக்க எளிமையாகவும் அதே சமயம் சுவரஸ்யமாகவும் இருக்கும். ஒருவர் நம்மோடு அமர்ந்து பேசுவது போலவே இருக்கும். இந்த பாஸ்வேர்டு புத்தகமும் அப்படி தான். இது ஆனந்த விகடனில் ஒரு தொடராக வந்ததன் தொகுப்பு.

              இந்த புத்தகத்தில் இருக்கும் முதல் கட்டுரையை படித்தலே உங்களுக்கு இதைப் படிக்க வேண்டும் என்ற எண்ணம் தோன்றும். அந்த குழந்தையின் உரையாடலைப் படிக்கும் போது அந்த காதில் கேட்பதை உணர முடிந்தது.

1, 19, 25 ஆகிய மூன்று கட்டுரைகளும் என்னை பாதித்தது.

ரசித்த வரி:

“இது என் கதை… இதில் யார் வேண்டுமானாலும் வருவார்கள்”

யோசிக்க வைத்த சில வரிகள்:

”நம் கருத்துக்கும் செயல்பாடுகளுக்கும் முரண்படுகிற மனிதர்களைவிட, சொன்னதை எல்லாம் கேட்கும் கருவிகளோடு புழங்குவது சுகமாக இருக்கிறது.”

”என் கண் வழியே பார்க்கும் போது ஆனந்தமாகத் தெரியும் அடுத்தவரின் வாழ்க்கை, அவர்கள் கண் வழியே பார்க்கிறபோது சுமையாக தெரிகிறது.”

             பேரூந்திலோ, காரிலோ அல்லது ரயிலிலோ ஏறி ஜன்னலோர இருக்கை பார்த்து அமர்ந்து வெளியே   நடப்பதை பார்க்கவும் ரசிக்கவும் வாய்ப்பு கிடைத்தும் அதை விட்டு காதில் ஹெட்செட் மாட்டிக்கொண்டு கைபேசியில் முழ்கி போகும் நம்மைப் போன்றவர்கள் இந்தப் புத்தகத்தைப் படித்தால் புரியும் எத்தனை விசயங்களை நாம் இந்த சமூகத்தில் கவனிக்க, ரசிக்க தவறி இருக்கிறோம் என்று.

              இந்தப் புத்தகத்தைப் படிக்க முடியவிட்டாலும் பரவயில்லை. ஒரு நாளாவது கொஞ்சம் கைபேசியை விட்டு ஜன்னல் வழியே வேடிக்கை தான் பாருங்களேன்.

நான் புரிந்துக் கொண்ட பாஸ்வேர்ட் இது தான்.

தாங்கள் புரிந்து கொண்டதை Comment செய்யவும்.

இணையத்தில் வாங்க:

விரும்புகிறேன்...

கலைந்த கனவை 
விட்ட இடத்தில் 
இருந்து தொடங்க விரும்புகிறேன்...

நீ கண்டுகொளாமல்

தரையைப் பார்த்தப் படி 
எனை நீ கண்டுகொளாமல் 
கடந்து விடுகிறாய்... 
ஆனால் உந்தன் இதழோர புன்முறுவல் 
காட்டிக்கொடுத்து விடுகிறது... 
எனை நீ கண்டுக் கொண்டதை !...

கவிழ்ந்த கப்பல்

நீ 
அழகாய் 
கன்னத்தில் கை வைத்தபடி 
உட்கார்ந்திருந்தபோது 
கவிழ்ந்த கப்பல் 
நான்!

நீ வேண்டும்…

 

உன் கண் பார்த்து

நேரம் போக வேண்டும்..

நீ மழையில் நனைந்து மழையை ரசிக்கும் போது

உன் அழகில் நனைந்து உனை நான் ரசிக்க வேண்டும்….

நீ ரசிக்கும் அனைத்தையும் நான் ரசிக்க வேண்டும்…

 

நீ சாய என் தோள் கொடுக்க வேண்டும்…

நான் சாய உன் தோள் வேண்டும்…

 

பூக்களும் இலைகளும் உதிர்ந்து

சாலையை மெத்தையாக்க

காலார உன் கைகோர்த்து நடக்க வேண்டும்..

 

நண்பர்கள் நம்மை ஒன்றிணைத்து

கேலி பேசும் போது புறத்தில் பொய் கோபம் காட்டி

அகத்தில் ரசித்து மறைக்க தெரியாமல்

நீ விடும் இதழோரப் புன்னகையை நான் ரசிக்க வேண்டும்…

 

இப்படி என் விருப்பத்தை உன்னிடம் சொல்ல தெரியாத

கோழையாய் நான்

மீ. ஜீவானந்தம்